Chapter 2
ƘADDARAR MASOYA
Written by Maryam Muhammad (shalele)
Join my Facebook group 👇
***
Join my WhatsApp group👇
***
Join my WhatsApp channel👇
***
****
💪 *JAJIRTATTU WRITER'S ASSOCIATION*💪 ✍️
*(J.W.A)*
_Rubutu baiwa ce daga Allah, jajirtattu ne kawai kan iya amfani da wannan ƙasaitacciyar baiwa su sauya tunanin al'umma cikin sauƙi_.✏️
I DEDICATE THIS BOOK
“To every woman who has fought battles in silence, survived what she never thought she could, and still found the courage to keep going—this story is for you. ❤️”
DISCLAIMER
Wannan littafi kirkirarre ne, ba wai an rubuta shi ne bisa rayuwar wani mutum kai tsaye ba. Sunaye, wurare, da abubuwan da suka faru an tsara su ne domin labarin.
Idan har wani mai karatu ya ga wani ɓangare na labarin ya yi kama da irin rayuwarsa ko abubuwan da ya taɓa fuskanta, hakan ba wai yana nufin an rubuta labarin ne a kansa ba. Don haka, idan ka ga makamancin rayuwarka a cikin wannan littafi, ka yafe min kuma ka karɓe shi a matsayin labarin kirkira. ❤️📖
Bismillahir Rahmanir Raheem
PAGE 2
Ta nufi ƙofar ɗakin a hankali, hannunta na riƙe da gefen hijabinta da ta gyara sosai kafin ta fito.
Tana buɗe ƙofar sai ta samu Mama a zaune a kan wata tsohuwar tabarma da aka shimfiɗa a tsakiyar ɗakin. A gabanta akwai ƙaramin kwano da aka cika da garin kunu yayin da take ƙoƙarin haɗasa da ruwa.
Gidan ya yi shiru, sai dai saututtukan dake fitowa daga waje.
Ummi ta ƙarasa kusa da Mama.
“Me zan taimaka miki da shi Mama?”
Mama ta ɗago kai ta kalle ta sannan ta yi murmushi.
“Ki taimaka min da wannan kunun Ƙannenki suna nan suna barci, kuma kin san idan suka tashi yunwa za ta dame su.”
Ummi ta zauna kusa da ita.
“Na sani.”
Ta karɓi kwanon daga hannun Mama ta fara haɗa kunun a hankali.
Gidan ba shi da wadatar abin duniya Kayan cikinsa tsofaffi ne, wasu ma sun daina yin kyau saboda shekaru, Amma akwai wani abu a cikinsa da ba a iya saye da kuɗi ƙauna da haɗin kai.
Mama ta kalli Ummi na ɗan lokaci.
“Kin shirya zuwa makaranta?”
Ummi ta yi shiru na ɗan lokaci.
“Eh...”
Mama ta lura da yadda amsar ta fito ba tare da ƙarfi ba.
“Me ya faru?”
Ummi ta sauke idonta.
“Babu komai.”
“Ummi.”
Ta ɗago kai.
Mama ta ce cikin sanyin murya, “Kin san ba kya iya ɓoye damuwarki a gare ni ko?.”
Ummi ta yi ɗan murmushi, amma murmushin bai kai idanunta ba.
“Kuɗin makaranta ne Mama.”
Shiru ya ratsa ɗakin.
Mama ta sauke ajiyar zuciya.
Wannan magana ce da ta daɗe tana damunsu.
Ba wai Ummi ba ta son karatu ba ne akasin haka, karatu yana daga cikin abubuwan da take ƙauna fiye da komai. Tana mafarkin wata rana ta samu ilimi mai kyau, ta samu aikin da zai taimaka mata wajen ɗaukar nauyin Iyalanta.
Amma mafarki ba ko yaushe yake tafiya daidai da yanayin rayuwa ba.
A gidansu kowane kuɗi yana da in da za shi.
Abinci, Magani, Makaranta, kuɗin wuta da sauran ƙananan buƙatun da suke taruwa su zama babban nauyi.
Mama ta kalli fuskarta.
“Allah zai yi mana mafita.”
Ummi ta yi murmushi.
“Amin.”
“Ki ci gaba da karatunki, kada ki bari halin da muke ciki ya sa ki daina mafarki.”
Ummi ta yi shiru.
Kalaman Mama sun shiga zuciyarta.
A gare ta, Mama ba Uwa ce kawai ba Ita ce Abokiyarta, mai ba ta shawara, kuma ita ce Matar da kullum take ƙoƙarin nuna mata cewa talauci ba yana nufin Mutum ya rasa daraja ba.
“Ummi...” wata ƙaramar murya daga ɗayan ɗakin ta kira sunanta.
Ummi ta juya.
“Na’am?”
Wani ƙaramin yaro ya fito yana shafa idonsa, har yanzu barci bai gama rabuwa da shi ba.
“Yunwa nake ji.”
Ummi ta yi murmushi.
“Zo nan.”
Yaron ya ƙaraso kusa da ita.
Ta ɗaga shi ta zaunar da shi kusa da kanta.
“Ka yi haƙuri Kunun yana nan an kusa gamawa.”
Yaron ya kalli kwanon.
“Da yawa ne?”
Ummi ta yi dariya.
“Idan ka sha naka ka bar wa sauran, za ka samu.”
“Ni fa zan sha sosai.”
Mama ta yi murmushi.
“Dube shi da safe ma sai ya fara shirya yadda zai cinye komai.”
Dukansu suka yi dariya.
A cikin wannan ƙaramin gida, babu manyan kujeru, babu kayan alatu, babu abin da zai burge idanun baƙo.
Amma akwai dariya, akwai ƙauna, akwai fata.
Kuma akwai Mutane da suka koyi yadda za su yi murmushi duk da cewa rayuwa ba ta yi musu sauƙi ba.
Ummi ta miƙe bayan ta gama taimaka wa Mama.
“Zan je in shirya kar na makara.”
Mama ta kalle ta.
“Ki je amma ki tuna abun da na gaya miki.”
Ummi ta tsaya a bakin ƙofar.
“Wanne?”
“Kar ki taɓa jin kunyar in da kika fito.”
Ummi ta ɗan yi murmushi.
“Ba zan taɓa jin kunyarsa ba Mama.”
Ta juya ta koma ɗakinta.
Kalaman Mama sun ci gaba da yawo a cikin zuciyarta.
"Kar ki taɓa jin kunyar in da kika fito."
Ba ta san cewa wata rana za ta haɗu da mutumin da zai sa ta fara tambayar kanta ko soyayya za ta iya haɗa mutane biyu da suka fito daga duniyoyi daban-daban ba.
Ba ta san cewa zuciyarta za ta taɓa fuskantar zaɓi tsakanin abin da take so da abin da rayuwa ta tanadar mata ba.
A wannan safiyar, duk abin da ta sani shi ne—
tana son ta yi karatu, ta taimaki Iyalanta, kuma wata rana ta canza rayuwarsu.