Seven cities one secret for

CHAPTER NINE AND TEN 

Amara ta tsaya tana kallon alamar 7 da ke wuyan Kael. Hannunta yana kan nata alamar yayin da tambayoyi suka cika mata kai. Har yanzu ta kasa fahimtar yadda wani mutum da ba ta taɓa sani ba zai kasance da alama irin tata. Kael ya sauke rigarsa sannan ya kalle ta cikin nutsuwa. “Yanzu kin fahimci dalilin da ya sa na ce kada ki amince da kowa.” Amara ta girgiza kai. “A'a. Abin da na fahimta shi ne kai ma kana ɓoye wani abu.”

Kael ya yi shiru. A wannan karon bai yi ƙoƙarin musanta abin da ta faɗa ba. Ya ɗauki kujerar da ke kusa da shi ya zauna. “Ina da abubuwa da yawa da ban gaya miki ba.” Amara ta tsaya a gabansa. “To ka fara gaya min.” Ya ɗaga idanunsa ya kalle ta. “Ba zan iya gaya miki komai a lokaci guda ba.” “Me ya sa?” “Saboda wasu gaskiya idan aka sani kafin lokaci suna iya zama haɗari fiye da ƙarya.” Amara ta yi murmushi mara daɗi. “Na riga na shiga haɗari Kael. Mutane suna bina tun daga Istanbul. Na samu hoton mahaifiyata a wani wuri da ban san shi ba. Na ga sunan ka a bayansa. Yanzu na gano kana da alama irin tawa. Idan har akwai lokacin da ya dace ka faɗa min gaskiya to wannan ne.”

Kael ya tashi. Ya tsaya kusa da wani tsohon tebur sannan ya ɗauki wata takarda daga ciki. Ya miƙa mata. Amara ta karɓa ta duba. Akwai hoton wani tsohon gini da sunayen mutane da aka rubuta a ƙasa. Ta karanta sunayen a hankali har wani ya tsaya mata. Sunan mahaifiyarta ne. “Me wannan yake nufi?” Ta ɗaga kai. Kael ya ce, “Mahaifiyarki ta kasance a Paris shekaru goma sha biyu da suka wuce.” Amara ta kasa magana. “Ta taɓa gaya miki?” Ta girgiza kai. “A'a.” “Ta taɓa gaya miki cewa ta san wani mutum mai suna Rahman?” Amara ta sake girgiza kai.

Kael ya kalli ƙasa na ɗan lokaci. “Saboda ba a son ki san wannan ɓangaren rayuwarta.” Amara ta ji kamar ƙasa ta yi mata nauyi. “Wane ne mahaifina?” Tambayar ta fito ba tare da ta shirya ba. Kael ya kalle ta amma bai amsa ba. “Kael na tambaye ka wane ne mahaifina?” “Ba zan iya gaya miki yanzu ba.” Amara ta juya tana jin haushi. “Kullum haka kake. Duk lokacin da na tambayi abu sai ka ce ba lokaci ba ne. To yaushe ne lokacin?”

Kael ya yi shiru har sai da ta juya ta kalle shi. “Lokacin da kika fahimci cewa mutanen da suke neman ki ba wai suna neman akwatin ba ne kawai.” Amara ta daure fuska. “To me suke nema?” Kael ya ce a hankali, “Ke.”

Ta tsaya.

“Me suke so da ni?”

“Abin da ke cikin jininki.”

Amara ta kalle shi cikin mamaki. Kael bai ƙara bayani ba. A wannan lokacin aka ji ƙarar mota a wajen ginin. Kael ya matsa zuwa taga ya ɗan duba waje. Motoci biyu ne suka tsaya kusa da ginin. Mutane uku suka fito. Daya daga cikinsu yana riƙe da wani ƙaramin jaka.

Kael ya sauke labulen. “Dole mu tafi.”

Amara ta ɗauki jakarta. “Ina za mu?”

“Wurin da ba za su same mu ba.”

“Kael…”

“Ki amince da ni na wannan karon.”

Ta kalle shi na ɗan lokaci. Har yanzu ba ta yarda da shi gaba ɗaya ba amma ta san ba za ta iya zama a wurin ba. Ta bi shi zuwa wani ɗaki na baya inda akwai ƙaramar ƙofa da take fita zuwa bayan ginin. Suka fito ba tare da an gan su ba. Kael ya buɗe motarsa sannan ya jira ta shiga.

A cikin motar Amara ta zauna tana kallon titi. Kael bai yi magana ba. Bayan wasu mintuna ta ce, “Ina za mu?” “Wurin da zan iya nuna miki wani abu.” “Me?” “Gaskiyar farko.”

Sun isa wani babban gida a gefen Paris wanda yake da shinge mai tsawo. Da suka shiga Kael ya ajiye motar sannan suka shiga ciki. Gidan ya yi shiru kuma babu mutane da yawa. Amara ta kalli kayan da ke ciki. Tsoffin hotuna sun cika bangon, wasu kuma suna cikin manyan akwatunan gilashi.

Kael ya kai ta wani ɗaki da ke cike da fayiloli. Ya buɗe wani akwati sannan ya fito da wata tsohuwar takarda. “Wannan shi ne dalilin da ya sa na dade ina neman ki.” Amara ta karɓa. A kan takardar akwai sunayen mutane bakwai da kuma sunayen garuruwa bakwai. A tsakiyar takardar akwai alamar da take kan akwatin.

Amara ta kalli Kael. “Menene wannan ƙungiyar?” Kael ya yi shiru. “Ba zan iya faɗa miki sunanta ba tukuna.” “Me ya sa?” “Saboda sunanta kaɗai ya isa ya jefa mutum cikin haɗari.”

Ta sake kallon takardar. A gefen sunan Istanbul akwai alamar da ta riga ta gani. A Paris ma akwai wata. Dubai tana da tata. Marrakech da Geneva da Lagos da Cape Town duk suna da nasu. Ta fara fahimtar cewa ba garuruwa bakwai kawai ba ne. Kowane gari yana ɗauke da wani ɓangare na sirrin.

“Me ake ɓoye a waɗannan garuruwan?” Ta tambaya.

Kael ya ce, “Shaidu.”

“Shaidar me?”

“Abin da ya faru shekaru goma sha biyu da suka wuce.”

Amara ta kalli hoton mahaifiyarta da ke cikin jakarta. “Me ya faru?”

Kael bai amsa ba.

Sai ya buɗe wani ƙaramin fayil ya miƙa mata.

A ciki akwai hoton wani mutum.

Amara ta kalli hoton.

Ba ta san mutumin ba.

Amma a ƙarƙashin hoton akwai rubutu.

Mahaifin Amara Noor.

Ta daskare.

“Wannan shi ne mahaifina?”

Kael ya kalli fuskarta. “Eh.”

Amara ta zauna a hankali kamar ƙafafunta sun daina ɗaukar ta. Ta riƙe hoton da hannu biyu tana kallon mutumin. Shekaru ashirin da uku ta yi tana tunanin ba ta san komai game da mahaifinta ba. Mahaifiyarta ta kasance tana guje wa duk wata magana da ta shafe shi. Amma yanzu tana riƙe da hotonsa a hannunta.

“Me ya same shi?”

Kael ya yi shiru.

Amara ta ɗaga kai. “Kael, me ya same shi?”

Ya amsa a hankali. “An kashe shi.”

Numfashin Amara ya tsaya.

“Wa ya kashe shi?”

Kael ya kalle ta cikin idanunsa masu nauyi. “Mutanen da suke neman ki yanzu.”

Ta miƙe tsaye. “Me ya sa?”

“Saboda mahaifinki ya san sirrin bakwai.”

Amara ta koma baya. A wannan lokacin duk abubuwan da suka faru suka fara haɗuwa a zuciyarta. Mafarkin mutumin da yake cewa ta nemo bakwai. Akwatin. Alamar 7. Mahaifiyarta. Mahaifinta. Kael. Garuruwa bakwai.

Ta kalli Kael. “Kai wa kake a cikin wannan labarin?”

Ya yi shiru na ɗan lokaci kafin ya ce, “Mutumin da aka umarce shi ya same ki kafin su same ki.”

Amara ta ji wani irin sanyi ya ratsa jikinta. “Waye ya ba ka umarnin?”

Kael bai amsa ba.

A wannan lokacin wayarsa ta yi ƙara.

Ya duba sakon da ya shigo sannan fuskarsa ta canza.

Amara ta lura. “Me ya faru?”

Kael ya kalli ƙofar gidan.

“Sun gano inda muke.”

A waje aka ji ƙarar mota ta tsaya.

Kael ya saka wayarsa a aljihu ya kalli Amara. “Ki ɗauki hoton.”

“Me?”

“Hoton mahaifinki. Kada ki bar shi.”

Ta ɗauka.

Kael ya buɗe wata ƙofa a gefe sannan ya ce, “Yanzu za mu je wurin da ba za su taɓa tunanin za mu je ba.”

Amara ta bi shi tana riƙe da hoton mahaifinta a kirjinta. Amma kafin ta fita sai ta sake kallon takardar da ke kan tebur.

A ƙarƙashin sunayen garuruwa bakwai akwai wani rubutu da ba ta lura da shi a farko ba.

Na farko yana ƙunshe da abin da aka ɓoye. Na biyu yana ƙunshe da wanda ya yi hakan. Amma na uku yana ƙunshe da dalilin da ya sa aka yi shi.

Amara ta kalli Kael.

“Dubai?”

Kael ya tsaya.

“Eh.”

Ta fahimci cewa tafiyarsu ta gaba ba za ta kasance kawai neman amsa ba.

Za su shiga birni na uku.

Kuma a can ne sirrin da ya fara da Istanbul zai fara zama abin da babu wanda zai iya ɓoyewa.