Chapter 2

"Rammu, ki tashi. Duhu ba gidanki ba ne."

Waɗannan kalmomin sun ci gaba da yawo a cikin zuciyata. Na share hawayena, na miƙe daga gefen katifata.

Fuskata tana nuna gajiya, ga kuma tsananin yunwar da nake ji. Tun da safe ban ci komai ba.

Na san cewa ko na je neman abinci, ba lallai ne a ba ni ba. Rayuwa ta riga ta koya mini cewa ba kowa ne yake jin tausayin wani ba.

Na zauna a gefen katifar, ina tunanin abin da zan yi. Cikina yana ƙara tunatar da ni cewa ina jin yunwa, amma zuciyata ta fi cikina ciwo.

Na share hawayena, na ɗaga kaina sama, ina yi wa kaina magana a hankali.

"Rammu, dole ki yi haƙuri. Wata rana abubuwa za su canza."

Amma wani lokaci nakan ji kamar yaushe zan daina rayuwa cikin wahalhalun gidanmu? Har yaushe zan ci gaba da rayuwa cikin wannan hali, ba tare da na san lokacin da abubuwa za su sauya ba?

Wani lokaci nakan tambayi kaina, shin ni ce aka haifa domin wahala ne kawai?

Sunana Ramatu, amma kusan kowa yana kirana da Rammu.

An haife ni a wani ƙauye mai suna Kadawa, wanda yake cikin garin Kano. Ƙauye ne da yawancin mutanensa talakawa ne. Mafi yawansu manoma ne da masu sana'o'i daban-daban.

Da sassafe, maza sukan fita gonaki domin neman abin da za su ci, yayin da mata kuma suke sayar da kosai da kunu a bakin kasuwa domin taimaka wa iyalansu.

Ƙasar Kadawa jajayenta ce, mai yawan kura. A lokacin rani, iska mai zafi takan tashi tana kaɗa kura, har ta shiga idanu. Amma duk da wahalhalun rayuwa, mutanen ƙauyen sun saba da yanayin rayuwarsu.

Gidanmu yana cikin ƙauyen. Gida ne na laka mai rufin kwano, kamar yawancin gidajen talakawan ƙauyenmu. Ba wani babban gida ba ne, amma shi ne gidan da aka haife ni kuma na taso a cikinsa.

A Kadawa, kusan kowa ya san kowa. Idan wani abu ya faru a gida ɗaya, kafin gari ya waye washegari, labarin ya riga ya bazu a duk faɗin ƙauyen.

Ni ce ta talatin da biyu a cikin yaran gidanmu.

Mahaifinmu, Malam Audu, wanda mu 'ya'yansa muke kira Baba, shi ne shugaban iyalinmu.

Amma abin da ya fi damuna shi ne yadda Baba bai cika sauke nauyin kula da iyalinsa ba, musamman wajen samar da abinci. Wani lokaci muna kwana da yunwa, wani lokaci kuma sai mun jira har sai an sami wani abu da za mu saka a bakin salati.

Ni kuwa, a matsayina na ɗaya daga cikin yaran gidan, na san irin zafin da yunwa take haifarwa. Ba yunwar ciki kaɗai ba ce, har da zafin ganin wasu suna rayuwa cikin kwanciyar hankali, yayin da kai ba ka san ko abincin da za ka ci gobe zai samu ba.

Abin da ya fi sa ni kuka a ɓoye shi ne, duk da yawanmu a gidan, ni kaina ban san wanda zan je wajen neman taimako ba.

Kuma a wannan rana, ban san cewa abin da nake fuskanta ba shi ne farkon labarin da zai sauya rayuwata gaba ɗaya ba.