Chapter 5

Na sunkuyar da kaina, ban sake cewa komai ba.

A raina na san cewa, tun da Mama ta riga ta yanke shawarar kai ni birni, ba ni da wani zaɓi illa in je. Domin na san halin Baba, idan ya ji ana maganar kuɗi, ba zai taɓa hana a yi abin da zai kawo kuɗin ba. Shi dai kuɗi yake so, ko da kuwa ni ce zan sha wahala.

Na share hawayen da suka taru a idona, sannan na juya zan koma ɗakinmu

"Rammu!"

Na tsaya cak jin muryar Gwaggo.

"Ki je ki kawo min ruwa kafin ki shiga ɗaki."

Na juya na kalleta, amma ban ce komai ba. Na ɗauki bokitin da ke gefen ƙofar banɗaki, sannan na nufi hanyar rijiyar.

A hanya, tunanina ya yi nisa. Na yi ta tambayar kaina irin rayuwar da zan tarar a birni. Shin zan samu sauƙi daga wahalar da nake sha a gidanmu, ko kuwa can ma zan tarar da irin mutanen da ba su damu da halin da nake ciki ba?

Na yi ajiyar zuciya.

A gaskiya, ba na jin tsoron zuwa birni kamar yadda nake tsoron abin da zai faru da ni a can. Amma idan Baba ya amince, Mama kuma ta yanke shawara, wa zan samu da zai saurare ni?

Na isa rijiyar, na ajiye bokitin, sannan na fara debo ruwa.

Sai da na gama cika bokitina, sannan na ɗauko shi na kama hanyar gida. Ina tafiya a hankali, ina tunanin abubuwan da suka faru a gidanmu, sai ga ni na haɗu da wani ɗan maigari.

Wannan saurayin yana sona, amma ni ba na son shi ko kaɗan, domin na san irin halinsa. Ɗan iska ne, wanda ake zargi da lalata yara ƙanana, har da waɗanda suke shekaruna, wato 'yan shekara goma sha shida.

Saboda haka, ba na son kusantarsa ko mu yi wata mu'amala da shi. Duk lokacin da na gan shi, sai na ji ba daɗi, domin ban san irin abin da zai iya yi min ba.

Duk da na san irin halin ɗan maigarin, na ci gaba da tafiya a hankali, ina fatan Allah Ya tsare ni daga duk wani sharri.

Amma ina cikin tafiya, sai na ga ya tare ni a wani lungu.

Na tsaya cak, zuciyata ta fara bugawa da sauri.

"Rammu, ina kuma za ki haka? Kin san tun da daɗewa nake sonki, amma kullum kina ƙin kula da ni," ya faɗa yana kallona.

Na ɗan ja da baya, ina riƙe da bokitina.

"Don Allah, ka bar ni in wuce. Ina son in koma gida ne," na faɗa cikin sanyin murya.

Ya yi murmushi, sannan ya matsa kusa da ni.

"Ke dai kullum gudu kike yi idan kika gan ni. Me ya sa ba za ki ba ni dama ba?"

Na ji tsoro ya fara shigata. Gidansu ba shi da nisa da gidanmu, amma ban so wani ya gan ni tare da shi, balle a fara yi min maganar da ban ji daɗinta ba.

Na sake roƙonsa ya bar ni in wuce, amma sai na ji kamar ba zai saurare ni ba.

A lokacin ne na yi addu'a a cikin zuciyata, ina roƙon Allah Ya tsare ni, Ya kuma buɗe min hanyar tsira.

Na yi amfani da lokacin da ya ɗan kau da hankalinsa, na wuce da sauri ina riƙe da bokitina. Ban tsaya ba sai da na kai kusa da gidanmu.

Da na isa gida, sai na yi ajiyar zuciya, ina godiya ga Allah da Ya kiyaye ni.

Amma duk da na tsira, zuciyata ba ta samu natsuwa ba. Na san cewa irin wannan haɗuwar za ta iya sake faruwa, kuma ban san yadda zan yi idan ya sake tare ni ba.