Chapter 11

Aisha ta zauna a gefen Gwaggo, ta ajiye kayan hannunta, sannan ta sauke ajiyar zuciya.

“Gwaggo, yau fa na sha wahala a kasuwa. Mutane ba su son saye kamar yadda na zata ba,” ta faɗa, tana gyara zamanta.

Gwaggo ta kalle ta cikin tausayi.

“Allah sarki, ’yata. Ai kasuwanci haka yake, wani lokaci a samu, wani lokaci kuma a rasa. Amma dai kin yi ƙoƙari.”

Aisha ta sunkuyar da kanta kaɗan, tana ɓoye murmushin da ya kusa bayyana a fuskarta.

“Wallahi Gwaggo, da kin ga yadda na yi ta zagayawa, da kin tausaya min. Na yi ta neman kwastomomi, amma ba a samu ciniki sosai ba.”

Gwaggo ta girgiza kai.

“To, ba komai. Ki huta yanzu. Allah Ya sa gobe a fi yau.”

“ Amin, Gwaggo,” Aisha ta amsa da sauri.

Abin da Gwaggo ba ta sani ba shi ne, duk waɗannan maganganun ƙarya ne. Aisha ba kasuwar ta je ba, amma ta iya tsara maganarta yadda Gwaggo ba ta zargi komai ba.

Ni kuwa, ina jin maganganunsu, na yi shiru. Ban san dalilin da ya sa Aisha take yaudarar mahaifiyarta ba, amma na san cewa Gwaggo ta yarda da duk abin da ’yarta ta faɗa mata.

……….

Na ci gaba da harkokina, ina ƙoƙarin kada in sa baki a cikin abin da bai shafe ni ba. Domin na san cewa a gidanmu, ko da mutum yana da gaskiya, ba lallai ne a saurare shi ba.

Gwaggo ta ci gaba da tattaunawa da Aisha cikin raha, kamar ba a taɓa kawo mata wata gulma a kanta ba. Aisha kuwa ta saki jikinta, tana ba Gwaggo labarin yadda ta yi tallar ranar, lokaci-lokaci tana murmushi.

“Gwaggo, gobe fa zan fita da wuri. Wataƙila in samu ciniki sosai,” Aisha ta ce.

Gwaggo ta amsa cikin murmushi, “Allah ya sa a dace, ’yata. Ki dai kula da kanki.”

Na ji maganar, amma ban ce komai ba. Abin da ya ba ni mamaki shi ne yadda Gwaggo take iya yin biris da abubuwan da ake gaya mata game da Aisha, muddin tana amfana da abin da take samu a wurinta.

A gaskiya, na san cewa Aisha ’yar Gwaggo ce, amma abin da nake son fahimta shi ne, me ya sa take rufe ido ga wasu abubuwan da ake faɗa mata game da ’yarta? Shin saboda ƙaunar uwa ne, ko kuwa akwai wani abu da ya fi muhimmanci a gare ta?

Na girgiza kai, na kawar da tunanin daga raina. Na san cewa ba aikina ba ne in shiga tsakaninsu.

A gidanmu, kowace mace tana da ɗakinta, kuma kowace tana da tallarta da nake fita domin sayar mata. Ni kuwa, tun da ba ni da uwa a gidan, na saba ɗaukar wannan nauyi ba tare da yawan yin ƙorafi ba.

Da safe, tallar Mama nake ɗauka. Idan na dawo, sai in ɗan huta, daga baya kuma in ɗauki ta Gwaggo. A da, aikin ya fi wahala, amma yanzu na fara samun sauƙi kaɗan.

Duk da haka, ba zan ce rayuwata ta yi sauƙi ba. Domin bayan na gama tallar, har yanzu akwai sauran ayyukan gida da suke jirana. Wani lokaci ma nakan ji gajiya sosai, amma sai in daure, in ci gaba da abin da ya zama wajibi a gare ni.

Baba kuwa ba ya yawan zama a gida. Yawancin lokacinsa yana kasancewa ne a majalisar abokansa, inda suke hira na tsawon lokaci. Ba kasafai yake zama a gida ba, sai dai idan zai je gona ko kuma akwai wani abin da ya kawo shi.

Saboda haka, yawancin al’amuran gidan suna tafiya ne a hannun matan gidan. Ni kuma na saba da rayuwar, duk da cewa a wasu lokuta nakan ji kamar nauyin duniya ya yi min yawa………..

ayi hkr da wannan 🥺🥺🥺🥺🥺🥺