Chapter 16
by @authorrukie
Na yi ƙoƙarin bin shawarar Kuluwa, amma zuciyata ta ƙi samun nutsuwa. Sai muka ji takun sawunsa yana ƙara kusantowa, har muka gane cewa yana son magana da mu ne.
Can sai ya kira mu.
“Ku dakata mana!”
Na tsaya cak, Kuluwa ma ta tsaya tare da ni. Na kalleta, ita ma tana kallona, babu wadda ta san abin da za ta ce.
Saurayin ya ƙaraso, sannan ya tsaya a ɗan nesa da mu.
“Assalamu alaikum,” ya faɗa cikin nutsuwa.
“Wa alaikumus salam,” muka amsa a tare.
“Ku yi haƙuri da na tsayar da ku a hanya,” ya faɗa yana kallonmu.
Na kalli Kuluwa, sannan na mayar da dubana gare shi, ina jiran jin abin da yake son faɗa.
Ya ɗan zuba min ido, sannan ya tambaya, “Ke ce Rammu?”
Na ji gabana ya faɗi.
“Eh, ni ce. Amma me ya sa kake nemana?” na tambaye shi cikin mamaki.
Ya gyara tsayuwarsa.
“Sunana Farouk. Ni ɗan wani kansila ne a garin nan. Ina karatu a Kano, shi ya sa ba kasafai nake zuwa ƙauyen nan ba.”
Na gyada kai a hankali. Na taɓa jin ana maganar mahaifinsa, amma ban san shi da kyau ba, domin ba ya yawan zama a ƙauyenmu.
Na sake kallonsa, ina ƙoƙarin tuna ko a ina na taɓa ganinsa, amma ban iya ba.
“Allah Ya ba ka lafiya. Amma me ya sa kake nemana?” na sake tambaya.
Ya ɗan yi murmushi, sannan ya ce, “A gaskiya, na taɓa ganinki a bakin kasuwa wani lokaci da ya wuce. Tun daga lokacin nake tunanin ko zan sake haɗuwa da ke, amma saboda ina Kano, ban samu damar dawowa ba.”
Na kalle shi da mamaki.
Bakin kasuwa?
Na yi ƙoƙarin tuna lokacin da yake magana a kai, amma ban iya tuna fuskarsa ba. A gare ni, kasuwa wuri ne da nake yawan zuwa saboda ayyukan gida, ba wurin da nake tsayawa ina kallon mutanen da ke wucewa ba.
Ya ci gaba da magana.
“Da na dawo yau, ina yawo ne a cikin gari, sai na hango ki tare da ƙawarki. Da farko ban tabbatar ko ke ce ba, amma da na ƙara kallonki, sai na gane ki. Shi ya sa na biyo ku domin in gaishe ki.”
Na ji kunya sosai, domin ban saba tsayawa ina hira da samari a hanya ba, musamman a irin wannan wuri da babu kowa. Na sunkuyar da kaina, ina wasa da yatsuna a gefen bokitin da ke hannuna.
“Gaskiya, ban saba da irin wannan ba,” na faɗa cikin sanyin murya.
Farouk ya lura da yadda na shiga damuwa, sai ya ɗan ja da baya.
“Ki yi haƙuri, Rammu. Ban yi niyyar saka ki cikin rashin jin daɗi ba. Ina son in yi magana da ke ne kawai.”
Na ɗan ɗaga kaina na kalle shi, amma saboda kunya, na sake mayar da dubana ƙasa.
A gefe na, Kuluwa ta yi shiru, sai dai na san tana jiran ganin yadda wannan magana za ta ƙare.
“Allah Ya sa alheri,” na faɗa a hankali, ina jiran ya bayyana abin da yake son faɗa min.
Farouk ya kalli bokitunan da ke hannunmu, sannan ya ce, “Amma na ga kamar kuna sauri ne. Ko dai in bar ku ku ƙarasa abin da kuka fito yi. Idan kun dawo daga ɗebo ruwa, sai mu yi magana.”
Na ɗago kaina na kalle shi, ina mamakin yadda ya san cewa muna yawan fita talla.
Kuluwa ce ta fara amsawa.
“Eh, mun fito ɗebo ruwa ne. Ba za mu iya tsayawa daɗewa ba.”
Farouk ya gyada kai cikin fahimta.
“To, shikenan. Ku yi haƙuri da na tsayar da ku. Allah Ya taimake ku.”
“Amin,” muka amsa a tare.
Ya sake kallona na ɗan lokaci, sannan ya juya ya nufi hanyarsa.
Na bi shi da kallo har ya yi nisa, kafin Kuluwa ta taɓa hannuna a hankali.
“Rammu, mu je mana. Ruwa muka fito ɗebo, kar mu manta da abin da ya kawo mu.”
Na firgita kaɗan, sannan na gyada kai. Muka ci gaba da tafiya, amma maganar Farouk ta ci gaba da yawo a raina
Bayan mun gama ɗebo ruwa, ni da Kuluwa muka koma gida. Da muka isa, muka ajiye bokitin ruwan, sannan kowa ya kama gabansa. Wasu suka shiga wanka, yayin da sauran suka ci gaba da ayyukan gida.
Ni ma na yi wanka, na sauya kaya, sannan na shirya domin fita tallar. A lokacin da muka gama shiryawa, Aisha da ƙannenta sun riga sun shirya tsaf, suna jiran lokacin da za mu fita.
Na je na ɗauki tallar da za mu fita da ita, yayin da Kuluwa ta zo ta haɗu da ni.
“Kuluwa, kin shirya?” na tambaye ta.
“Na shirya tun ɗazu,” ta amsa.
Bayan mun tabbatar da cewa komai ya kammala, muka haɗa kanmu muka nufi ƙofar gida domin fita. Sai dai duk da ina cikin shirin fita, tunanina yana nan a kan Farouk. Na ci gaba da tuna yadda ya tsayar da mu a hanya da kuma yadda ya tambaye ni ko ni ce Rammu.
Ban san dalilin da ya sa nake ta tunaninsa ba, alhali kuwa ba mu da wata dangantaka ta musamman. Na dai girgiza kaina, ina ƙoƙarin kawar da tunaninsa domin in mayar da hankalina kan tallar da za mu je yi.