Chapter 18

Na juya gefe, ina gyara kayanmu, amma tambayar Kuluwa ta ƙi fita daga raina. Idan har Farouk ya gaya mini yana sona fa, me zan ce masa? Na girgiza kaina a hankali, ina ƙoƙarin kawar da tunaninsa daga zuciyata, domin ban san inda wannan tunanin zai kai ni ba.

“Rammu, ke fa kina can nesa da tunaninki. Me kike tunani haka?” Kuluwa ta tambaye ni, tana kallona da murmushin zolaya.

Na ɗago kai na kalle ta. “Babu komai fa. Ke dai kin cika surutu.”

Ta yi dariya. “To, ai na san akwai wani abu a zuciyarki. Amma bari na gaya miki, idan har Farouk yana da wata manufa a kanki, lokaci ne zai bayyana mana.”

Ban amsa mata ba. Na ɗauki kwandon kayanmu, na ci gaba da tallar da muke yi. Duk da haka, zuciyata ba ta samu nutsuwa ba. Ban san dalilin da ya sa zuwan Farouk ya fara sauya min tunani ba, alhali kuwa ban taɓa ɗaukar kaina a matsayin wadda za ta damu da wani saurayi ba.

Mun ci gaba da zagayawa muna tallar kayanmu. Wasu suna saya, wasu kuma suna wucewa ba tare da sun kalle mu ba. Rana ta fara yin zafi, gajiyar tafiya kuma ta fara bayyana a jikina.

A lokacin da muka isa wani wuri da muka saba tsayawa, Kuluwa ta ajiye kwandonta, ta share zufar goshinta.

“Rammu, bari mu ɗan tsaya mu huta. Tun ɗazu muke zagayawa, ga shi har yanzu ba mu sayar da kaya sosai ba.”

Na ajiye nawa kwandon kusa da nata, sannan na zauna a gefen wata rumfa. Ina kallon mutanen da suke ta kai da kawowa a kasuwa, sai na fara tunanin yadda rayuwata take. Wasu ’yan mata suna zuwa kasuwa ne domin su sayi abubuwan da suke so, amma ni da Kuluwa, zuwa kasuwa wata hanya ce ta taimaka wa gidanmu, duk da irin wahalar da muke sha.

Ina ma zan samu ranar da zan tashi ba tare da tunanin aikin gidanmu da wahalar rayuwa ba? Na tambayi kaina a cikin zuciyata.

“Rammu!”

Na ji an kira sunana, sai na ɗago kai da sauri.

Abin da na gani ya sa zuciyata ta fara bugawa.

Farouk ne tsaye a gabana.

Ya kalli Kuluwa, sannan ya mayar da dubansa gare ni.

“Har yanzu kuna nan? Na yi tunanin kun riga kun koma gida.”

Na gyara zamana, ina ƙoƙarin ɓoye mamakin da na ji.

“Har yanzu muna tallar kaya ne,” na amsa a hankali.

Ya gyada kai, sannan ya kalli kwandunanmu.

“To, me ya rage muku? Ina so in saya.”

Kuluwa ta yi saurin shiga maganar. “Ai akwai sauran kaya. Ka zaɓi abin da kake so.”

Farouk ya yi murmushi, amma idanunsa suna kan ni.

“Ni dai abin da na zo nema, ina ganin na same shi.”

Na ji kunya, na sunkuyar da kaina, yayin da Kuluwa ta yi saurin kallona. Na san za ta sake fara zolaya ta da zarar ya tafi.

Farouk ya kalli rogon da ya rage a cikin kwandunanmu, sannan ya ce, “Ku ba ni rogo kaɗan kawai, sauran kuma ku yi sadaka da shi.”

Na kalle shi cikin mamaki. “Sadaka kuma?”

Ya gyada kai yana murmushi.

“Na lura da alamun kun gaji. Tun ɗazu kuke ta zagayawa kuna tallar kaya. Shi ya sa na ce bari in sayi abin da ya rage muku, ku samu ku koma gida da wuri.”

Ya ciro kuɗi daga aljihunsa, ya miƙa wa Kuluwa.

Kuluwa ta karɓi kuɗin, ta kalle su, sannan ta ɗago kai ta ce, “Nagode sosai, Farouk. Allah ya saka maka da alheri.”

“Amin,” ya amsa yana murmushi. “Ku riƙe kuɗin, sannan ku ba ni ɗan rogon da zan kai. Sauran kuma ku yi sadaka da shi.”

Kuluwa ta fara ware rogon da zai ɗauka, yayin da ni kuma nake kallonsu cikin mamaki. Da ta gama, ta miƙa masa rogon.

Farouk ya karɓa, ya kalle mu duka biyun, sannan ya ce, “Tun ɗazu nake bin ku, amma ba ku sani ba. Ina ganin alamun kun gaji, shi ya sa na ce bari in taimaka muku ku koma gida da wuri.”

Na sunkuyar da kaina, ina jin kunya, ban san abin da zan ce masa ba.

Kuluwa kuwa ta sake cewa, “Allah ya saka maka da alheri. Mun gode ƙwarai.”

Ya gyada kai, sannan ya juya ya tafi.

Na bi shi da kallo har sai da ya yi nisa, sannan na mayar da hankalina kan Kuluwa, wadda take murmushi.

“Rammu, kin ga wannan alherin kuwa?” ta faɗa. “Allah ya saka masa da alheri. Da ma mun fara gajiya, ga shi har yanzu akwai sauran rogo.”

Na gyada kai. “Hakika, Allah ya saka masa. Amma yanzu me za mu yi da sauran rogon?”

Kuluwa ta kalli rogon da ya rage a cikin kwandunanmu, sannan ta ce, “Ai kin ji abin da ya ce. Mu raba shi sadaka, sai mu koma gida.”

Na amince da maganarta. Sai muka fara ware rogon kaɗan-kaɗan, muna ba wa mutanen da muka ga suna buƙata. Wasu suna yi mana addu’a, wasu kuma suna godiya, abin da ya sa na ji daɗin abin da muke yi.

Bayan mun gama, muka tattara kwandunanmu, muka kama hanyar gida.

A kan hanya, Kuluwa ta juya ta kalle ni.

“Rammu, amma fa akwai abin da nake son tambayarki.”

Na kalle ta. “Me kuma?”

Ta yi murmushi, sannan ta ce, “Me ya sa kika yi shiru haka lokacin da Farouk yake magana da ke? Ko dai akwai abin da kike ɓoyewa ne?”

Na yi saurin girgiza kai.

“Kuluwa, don Allah ki daina wannan maganar. Babu wani abu da nake ɓoyewa.”

Ta yi dariya. “To, na ji. Amma lokaci zai nuna mana.”

Ban sake cewa komai ba. Na ci gaba da tafiya, ina tunanin abin da ya faru a kasuwa. Duk da cewa Farouk ya taimaka mana ne kawai, zuciyata ta kasa daina tunaninsa.

Can Kuluwa ta sake juya ta kalle ni, sannan ta ce, “Rammu, wai ina jin labarin baban su Farouk, an ce yana da kuɗi sosai. Har ma ba ya yawan zama a wannan ƙauyen namu. Kin ga kuwa, yadda ya ba mu kuɗi ba tare da ya damu ba, a wajensa wannan ba komai ba ne.”

Na kalle ta, ina gyara kwandon da ke kaina.

“Kuluwa, ni ban san komai game da dukiyarsu ba. Abin da na sani kawai shi ne ya taimaka mana a yau. Allah ya saka masa da alheri.”

Ta gyada kai. “Haka ne fa. Amma dai abin mamaki ne, saboda ba kowa ne zai tsaya ya lura da gajiyarmu ba, balle ya sayi abin da ya rage mana, har ya ce mu yi sadaka da sauran.”

Ban amsa mata ba, muka ci gaba da tafiya 

Kuluwa ta fito da kuɗin da Farouk ya ba mu, 

“Rammu, yanzu ya za a yi da kuɗin nan? Dubu biyar ne fa! Mu cire kuɗin da ya kamata mu mayar da shi na tallarmu, sauran kuma mu ɓoye.”

Na kalle ta, na ce, “To, ai hakan ya fi. Amma ina za mu ɓoye su don kada Mama ta gani?”

Kuluwa ta ɗan yi tunani, sannan ta ce, “Ki bar wannan a kaina. Zan nemo wurin da za mu ajiye su. Amma kada ki gaya wa kowa, kin ji?”

Na gyada kai. “To, Kuluwa. Na yarda da ke.”

Sai muka fara ƙirga kuɗin, muka ware wanda za mu mayar cikin tallarmu, sannan muka ajiye ragowar a gefe domin Kuluwa ta nemo wurin ɓoye su.