Seven cities one secret

Amara ta ci gaba da tafiya ba tare da ta waiwaya ba. Tana jin sautin takalmanta a kan titin da ruwan sama ya jika, amma tunaninta yana can nesa da ita. Kalmar da aka faɗa mata a waya ta kasa fita daga kanta. Kin fara neman bakwai. Amma ba ki san abin da zai faru idan kika same su duka ba.

Ta tsaya kusa da wani ƙaramin shago da aka rufe sannan ta kalli agogon wayarta. Dare ya yi sosai. Ta san bai kamata ta koma otal ɗinta kai tsaye ba saboda idan mutanen da suka shiga ginin suna binsa to abu na farko da za su yi shi ne su nemo inda take kwana.

Ta buɗe jakarta ta duba akwatin ƙarfen da ta samu. Ta taɓa shi a hankali kamar tana son tabbatar da cewa har yanzu yana nan. Ba ta san dalilin da ya sa wannan ƙaramin abu yake da muhimmanci ba amma duk abin da ya faru a wannan dare yana nuna cewa akwatin yana ɗauke da wani abu da mutane suke son su mallaka ko su ɓoye.

Ta cire hoton mahaifiyarta ta sake kallonsa.

Akwai mahaifiyarta tana riƙe da jariri.

Amara ta san jaririn ita ce.

Amma tambayar da ta fara tasowa a zuciyarta ita ce me ya sa aka ɓoye wannan hoton? Me ya sa aka ajiye shi a cikin wani tsohon gini a Istanbul? Kuma me ya sa a bayan hoton aka rubuta sunan Kael?

Ta ɗaga kai tana kallon titin.

Wani mutum ya wuce kusa da ita.

Amara ta tsaya.

Mutumin bai tsaya ba amma wani abu ya sa ta ji kamar ya kalle ta.

Ta jira har ya yi nisa sannan ta ci gaba da tafiya.

Ta san tana bukatar wani wuri da za ta iya ɓoye kanta kafin safe.

A gefen wani titi ta sami ƙaramin otal wanda ba shi da mutane da yawa. Ta shiga ta biya kuɗin ɗaki ba tare da yin magana mai yawa ba. Da ta shiga ɗakin ta rufe ƙofar da kyau sannan ta jingina bayanta a jikin ƙofar tana sauke numfashi.

Sai ta ɗauki akwatin ta ajiye shi a kan tebur.

Ta buɗe.

Alamar da ke ciki ta sake bayyana a ƙarƙashin hasken ɗakin. Da'irar nan da siffofi bakwai da ƙaramin ido a tsakiyarta.

Amara ta ɗauki takardar da aka nade da baƙin zare.

Ta warware zaren a hankali.

Takardar ta tsufa sosai. Wasu wuraren sun fara canza launi saboda shekaru. A saman takardar akwai wannan alamar da ke kan akwatin.

A ƙasa akwai sunayen garuruwa bakwai.

Istanbul.

Paris.

Dubai.

Marrakech.

Geneva.

Lagos.

Cape Town.

Amara ta karanta sunayen sau biyu.

Sai ta koma kan Istanbul.

“Me ya sa garuruwa bakwai?”

Ta ɗauki wayarta ta fara binciken sunayen amma kafin ta gama sai ta lura da wani ƙaramin rubutu a ƙasan takardar.

Ɗaya bayan ɗaya. Kada ki fara da inda zuciyarki take son zuwa.

Ta tsaya.

Wani sanyi ya ratsa jikinta.

Ta juya takardar.

A bayan ta akwai wata ƙaramar alama mai kama da ido.

A ƙarƙashinta akwai kalma guda.

PARIS.

Amara ta zauna a gefen gadon.

Paris.

Ta san wannan ba daidaituwa ba ne.

Wani ya bar mata hanyar da za ta bi.

Amma me ya sa yake son ta bi ta?

Ta rufe idanunta na ɗan lokaci.

A wannan lokacin mafarkin da ta saba gani ya dawo mata. Ta ga mutumin nan yana tsaye a cikin duhu kamar yadda yake kullum. A hannunsa akwai akwatin ƙarfe.

A wannan karon fuskarsa ta fara bayyana.

Amara ta matsa kusa da shi.

“Waye kai?”

Mutumin bai amsa ba.

Sai ya miƙa mata akwatin.

“Ki nemo bakwai.”

“Me suke?”

Ya ɗaga kansa.

Kafin ta ga fuskarsa sosai sai ta farka.

Amara ta buɗe idanunta da sauri.

Numfashinta yana fita da ƙarfi.

Ta kalli ɗakin.

Babu kowa.

Sai dai akwai wani abu a hannunta.

Ta kalli tafin hannunta.

Akwai ƙaramin zaren baƙi.

Ta ɗaga shi tana kallonsa.

Zaren da ke cikin mafarkinta ne.

Amara ta tashi daga kan gado.

A wannan lokacin ta fara fahimtar cewa mafarkan da take yi ba mafarkai kawai ba ne.

Wataƙila abubuwan da ta gani suna da alaƙa da abin da ya faru da ita lokacin tana ƙarama.

A wani wuri daban na Istanbul Kael Rahman yana zaune a cikin wani babban ɗaki yana kallon wasu takardu a gabansa.

Akwai hoton Amara.

Akwai hoton wata mata.

Akwai kuma wani tsohon takarda da aka rubuta sunayen garuruwa bakwai.

Mutumin da ke tsaye a gabansa ya ce

“Ta samu akwatin.”

Kael bai ɗaga kai ba.

“Na sani.”

“Ta ga sunayen.”

Kael ya ɗaga idanunsa.

“Ta ga dukansu?”

“Eh.”

Kael ya yi shiru na ɗan lokaci.

Ya ɗauki hoton wata mata daga cikin takardun.

Matar ita ce mahaifiyar Amara.

A ƙasan hoton akwai wata kwanan wata da aka rubuta shekaru goma sha biyu da suka wuce.

Kael ya kalli hoton na ɗan lokaci sannan ya ce

“Sun fara motsawa.”

Mutumin ya tambaya

“Me za mu yi?”

Kael ya ajiye hoton.

“Ku bar ta ta je Paris.”

Mutumin ya kalle shi cikin mamaki.

“Ba za mu hana ta ba?”

“Idan muka hana ta yanzu za su san cewa muna tare da ita.”

“Amma idan ta isa Paris fa?”

Kael ya yi shiru.

“Zan kasance a can.”

Ya tashi ya ɗauki jakarsa.

A fuskar Kael babu wani tsoro amma a cikin zuciyarsa ya san abin da ke zuwa.

Paris ba za ta kasance kamar Istanbul ba.

A Paris akwai wani mutum da ya daɗe yana jiran wannan lokacin.

Mutumin da Kael ya yi shekaru yana ƙoƙarin gano inda yake.

Mutumin da yake da alaƙa da alamar da ke kan akwatin.

Da safe Amara ta bar otal ɗin.

Ta saka hoton da takardar a cikin jakarta sannan ta ɓoye akwatin a ƙarƙashin kayanta. Ba ta son kowa ya ga abin da ta samu.

Ta koma kusa da tsohon ginin amma ta tsaya daga nesa.

Ginin ya yi shiru kamar ba a taɓa samun wani abu a ciki ba.

Ta kalli taga da ta fita ta daren jiya.

Sai ta lura da wani mutum a gefen titi.

Yana tsaye yana kallonta.

Amara ta juya.

Mutumin ya fara tafiya.

Ta bi shi da ido har ya ɓace cikin mutane.

Ta fara tunanin ko yana cikin mutanen da suka shiga ginin.

Ta ɗauki wayarta ta kira tsohon da ya aiko mata da hoton.

Wayar ta yi ringing sau da yawa amma babu wanda ya ɗaga.

Ta sake kira.

Har yanzu babu amsa.

Ta fara damuwa.

Sai aka turo mata saƙo daga wannan lambar.

Kada ki sake kirana. Ki je Paris. Kada ki amince da kowa.

Amara ta karanta saƙon.

Sai wani saƙo ya sake shigowa.

Musamman Kael.

Ta tsaya.

Sunansa ya sake bayyana.

Kael.

Ta san yanzu cewa mutumin nan ba kawai suna ne da aka rubuta a bayan hoton mahaifiyarta ba.

Yana cikin komai.

Ta shiga wani cafe kusa da filin jirgin sama ta zauna a wani wuri da ba mutane da yawa suke gani ba. Ta buɗe wayarta tana neman tikitin jirgi zuwa Paris.

Lokacin da ta gama sai ta ɗaga kai.

A gefe guda na cafe wani mutum yana zaune shi kaɗai.

Ba ya cin komai.

Ba ya amfani da waya.

Kawai yana kallonta.

Amara ta kalli shi na ɗan lokaci.

Mutumin ya ɗaga kofin gabansa kamar ba ya kallonta.

Ta juya.

Bayan mintuna kaɗan ta sake kallonsa.

Ya tafi.

Amara ta tashi a hankali.

Ta san yanzu cewa ba ta da ikon komawa rayuwarta ta da.

An buɗe mata wata ƙofa wadda ba ta san inda take kaiwa ba.

Kuma duk lokacin da ta ɗauki mataki ɗaya sai wani sabon sirri ya bayyana.

Ta isa filin jirgin sama.

Kafin ta shiga sai ta tsaya ta kalli Istanbul a karo na ƙarshe.

A cikin zuciyarta ta yi wa kanta alƙawari.

Za ta gano gaskiya.

Ko da gaskiyar za ta karya duk abin da ta sani game da kanta.

A gefe guda na filin jirgin Kael ya tsaya yana kallonta daga nesa.

Amara ba ta gan shi ba.

Ya kalli boarding pass ɗin da ke hannunsa.

Paris.

Sai ya ɗaga waya ya kira wani.

“Ta shiga jirgin?”

“Eh.”

Kael ya rufe wayar.

Ya sake kallon Amara kafin ya ce a hankali

“Ki yi haƙuri Amara.”

Ya juya ya fara tafiya.

“Ba ki san abin da za ki gani a Paris ba.

miss Nasir ♥️✍️