Chapter 4

Na kwanta a kan katifata, ina kallon rufin ɗakinmu da idanuna da suka cika da hawaye. Ban san tsawon lokacin da na ɗauka a haka ba, amma har na ji dare ya fara yi, babu wanda ya leƙo ya tambaye ni ko na ci abinci.

Sunana Ramatu, amma kusan kowa yana kirana da Rammu.

Ni yarinya ce mai tsawon jiki, mai laushin fata da dogon gashi baƙi ƙirin. Idan na yi murmushi, ƙananan haƙoraina suna bayyana, sannan idanuna sukan ƙara haske. Mutane da yawa suna cewa ina da kyau, amma a gidanmu, kamar kyawun nawa ba shi da wani amfani. Ba a kallona a matsayin yarinyar da take buƙatar kulawa da ƙauna, sai dai a matsayin wadda aka saba ɗora wa wahala.

Tun ina ƙarama nake yin ayyukan gida. Ni ce nake share gida, wanke-wanke, debo ruwa da sauran ayyukan da aka ba ni. Idan na gaji, babu wanda yake tambayata ko ina jin ciwo. Idan kuma na yi kuskure, sai a tuna min da shi na tsawon kwanaki.

Abin da ya fi damuna shi ne, duk waɗannan abubuwan suna faruwa ne a gidan da nake kira gida.

Na share hawayena da gefen mayafina, sannan na miƙe na zauna. Cikina yana ta ƙara, domin tun safe ban ci abinci mai yawa ba. Na tuna yadda aka ce min in jira har sai an gama cin abinci, sai na sake jin wani irin baƙin ciki.

Na tashi na fita daga ɗakin a hankali.

A tsakar gida na tarar da Mama tana zaune a kan tabarma, tana tattaunawa da wata mata da ban taɓa gani ba. Na tsaya daga nesa, ina jiran su gama magana domin in je in tambayi Mama ko akwai abincin da zan ci.

Amma sai na ji matar tana cewa,

"Gaskiya yarinyar nan ta girma sosai. Ai yanzu ta kai lokacin da za a fara tunanin makomarta."

Mama ta yi murmushi.

"Wallahi kuwa. Ni ma abin da nake tunani kenan."

Kawarta ta gyara zamanta a kan tabarma, sannan ta matso kusa da Mama kamar wadda take son gaya mata wani muhimmin abu.

Ta ce, "Ga wata shawara, kawata. Me zai hana ki sa a nemo mata aiki a birni?"

Mama ta kalleta cikin mamaki.

Matar ta ci gaba da magana.

"Ko nan dai, me kuke amfana da ita? Sai dai ci da ita kuke yi, amma babu wani ci gaba. Ga shi tana yawan fita tallar nan, amma har yanzu babu wani abin kirki da aka samu."

Mama ta yi shiru, tana sauraron kawarta.

Matar ta sake cewa, "Ke dai kin san da a ce Malam Audu ba ya taimaka muku, da ban san yadda za ku yi ba. Amma duk da taimakonsa, har yaushe za ku ci gaba da ɗaukar nauyin yarinyar nan ba tare da wani amfani ba?"

Da na ji an ambaci sunana, sai zuciyata ta fara bugawa da sauri.

Me suke shirin yi da ni ne?

Na matsa kusa da bangon, ina ƙoƙarin jin abin da suke faɗa. Sai dai saboda nisan da ke tsakanina da su, ban iya jin komai sosai ba.

Na ji kawar Mama ta sake magana, amma muryarta ta yi ƙasa.

Na karkata kaina, ina ƙoƙarin jin maganar.

Sai na ji Mama ta ce, "Amma kin san halin yarinyar nan fa. Ban san ko za ta yarda ba."

Kawarta ta yi wata dariya.

"Yarda? Ai ba sai ta yarda ba. Ke ce uwarta, kuma ke ce kika san abin da ya fi dacewa da ita. Idan aka kai ta birni, za ta saba da rayuwar can ne kawai."

Na buɗe baki cikin mamaki.

Birni? Wane birni? Wane irin aiki suke son in yi?

Na so in ci gaba da sauraron maganarsu, amma sai na ji Mama ta ce:

"Gaskiya shawarar nan taki tana da kyau. Zan yi magana da Malam Audu kafin mu ɗauki mataki."

Da na ji sun ambaci Malam Audu, sai na ƙara ruɗewa.

Kawarta ta ce, "To, kada ki yi jinkiri. Idan aka samu wanda zai ɗauki nauyin tafiyarta, sai a kai ta can. Daga nan za a nemo mata aikin da zai dace da ita a birni."

Na ji ƙafafuna sun yi sanyi.

Ni ce suke magana a kai. Ni ce suke shirin turawa wani wuri ba tare da sun tambaye ni ko ina so ba.

Na juya a hankali, ina son komawa ɗakina kafin su gan ni. Amma a lokacin da na ɗaga ƙafata, sai wani ƙaramin dutse da ke gefen bango ya motsa.

Tak!

Dukansu suka yi shiru.

"Wane ne a wurin nan?" Mama ta tambaya cikin kakkausar murya.

Na tsaya cak, jikina yana rawa.

"Rammu? Ke ce a wurin?"

Na kasa amsawa.

"Ki fito nan da nan!"

Na fito a hankali, kaina a sunkuye, hannuwana suna rawa.

Mama ta kalle ni da wani irin kallo da ya sa na kasa ɗaga ido.

"Tun yaushe kike tsaye a nan?"

Na haɗiye yawu.

"Yanzu na zo, Mama."

Ta ƙara kallona, kamar ba ta yarda da abin da na faɗa ba.

"Kin ji abin da muke magana a kai?"

Na girgiza kai, amma zuciyata tana bugawa da ƙarfi.

Kawar Mama ta yi murmushi, sannan ta ce, "Ai da ta ji, gara ma ta sani tun da wuri. Rammu, kina son zuwa birni ne?"

Na ɗago kai na kalle ta.

Ban san abin da zan ce ba. A tunanina, birni yana nufin wata sabuwar rayuwa, wata dama ta samun ilimi ko aiki da zan taimaka wa kaina. Amma ban san irin aikin da suke son kai ni yi ba.

Na amsa a hankali, "Ban sani ba."

Fuskar Mama ta sauya.

"Me kike nufi da ba ki sani ba? Duk abin da aka ce miki, shi za ki yi."

Na sunkuyar da kaina.

A wannan lokacin, na fahimci cewa wataƙila ba ni da ikon zaɓar abin da zan yi da rayuwata a gidanmu.

Amma a cikin zuciyata, wata tambaya ta fara tasowa.

Shin birnin nan zai zama mafita ga wahalar da nake ciki, ko kuwa wata sabuwar wahala ce kawai za ta fara?

Ban san amsar ba.

Abin da na sani kawai shi ne, rayuwata tana dab da sauyawa, kuma ban san abin da ke jirana ba.