Chapter 17

******.

Bayan mun shirya komai, ni da Kuluwa muka ɗauki kayan tallarmu, muka fito daga gidan. Hanyar da za mu bi ba baƙuwa ba ce a gare ni, domin na saba yawo a irin waɗannan hanyoyi wajen tallar kayanmu.

Kuluwa tana tafiya a gefena, tana ta hira, amma ni hankalina yana wani wuri daban.

“Rammu, kina jina kuwa?” ta tambaye ni, tana kallona.

Na firgita kaɗan, na juyo gare ta.

“Eh mana, ina jinki.”

Ta yi min kallon mamaki. “To, me na faɗa yanzu?”

Na kasa ba ta amsa, sai na ɗan yi murmushi.

“Ki yi haƙuri, Kuluwa. Wani tunani ne ya ɗauke ni.”

Ta girgiza kai, tana murmushi.

“Tunani kuma? Kada ki ce min har yanzu kina tunanin abin da ya faru da Farouk.”

Da jin sunan Farouk, sai na ji zuciyata ta buga da sauri. Na juya na kalle ta, ina mamakin yadda ta gano abin da nake tunani.

“Kuluwa, don Allah ki daina wannan maganar,” na faɗa cikin sanyin murya.

“Ni na daina mana,” ta amsa, tana dariya. “Amma Rammu, ina ganin akwai wani abu da yake damunki. Kin san ni da ke mun tashi tare, kuma na san lokacin da kike cikin damuwa.”

Na yi shiru na ɗan lokaci, ina kallon hanyar da muke bi.

Gaskiya ne, Kuluwa ta san ni sosai. Mun saba tun muna ƙanana, kuma duk da irin rayuwar da nake ciki, tana daga cikin mutanen da nake iya zama da su ba tare da na ji tsoron faɗin abin da ke zuciyata ba.

Amma wannan karon, ni kaina ban san abin da nake ji ba, balle in iya bayyana mata shi.

“Kuluwa, ni ma ban san abin da yake damuna ba,” na faɗa a ƙarshe. “Abin da na sani kawai shi ne, tun bayan abin da ya faru, hankalina bai kwanta ba.”

Ta gyara kayan da ke kanta, sannan ta ce, “To, ki bar komai a hannun Allah. Mu dai mu mai da hankali kan tallarmu, domin kin san halin gidanmu. Idan muka koma ba tare da mun sayar da kayan ba, za mu sha tambayoyi.”

Na gyada kai, na amince da maganarta.

Haka muka ci gaba da tafiya, muna kiran masu saye a hanya. Wasu suna tsayawa su tambayi farashi, wasu kuma suna wucewa ba tare da sun kula da mu ba.

Ni dai, duk da ƙoƙarin da nake yi na mayar da hankalina kan tallar, tunanin Farouk ya ci gaba da dawowa cikin zuciyata.

Amma me ya sa wannan mutumin ya shiga tunanina haka? Kuma me ya sa duk lokacin da na tuna da shi, nake jin wani yanayi da ba zan iya fassara wa kaina ba?

Na girgiza kaina a karo na biyu, ina roƙon Allah Ya sa in samu nutsuwar da nake nema.

Na gyada kai, amma a cikin zuciyata na ci gaba da tunani.

Ko don ban taɓa kusantar wani namiji ba ne, har na kasa fahimtar abin da nake ji? Gashi dai, bai gaya mini abin da yake nufi da ni ba. Bai ce yana sona ba, bai kuma bayyana mini dalilin da ya sa yake nuna min irin wannan kulawar ba.

Amma mai hankali zai iya fahimtar cewa wataƙila abin da yake son gaya mini kenan. Wataƙila yana sona ne, shi ya sa yake son samun damar yin magana da ni.

Na tuna da maganar Kuluwa, lokacin da ta ce wataƙila Farouk yana sona. A lokacin ban ɗauki maganarta da muhimmanci sosai ba, amma yanzu sai na fara ganin kamar akwai gaskiya a cikinta.

Na sauke ajiyar zuciya, ina jin wani irin kunya da ban san dalilinta ba.

Amma ni fa, me ya haɗa ni da soyayya? Ina ni, ina soyayya? Rayuwar da nake ciki ma ba ta bar ni na samu lokacin tunanin kaina ba, balle na fara tunanin wani namiji.

Na ɗan yi murmushi ni kaɗai, sannan na girgiza kai.

Allah Ya kyauta. Ni dai abin da nake so shi ne in samu sauƙi a rayuwata. Ba na son wani abu da zai ƙara mini damuwa.

“Rammu!” muryar Kuluwa ta katse min tunani.

Na ɗago da sauri. “Na’am?”

Ta kalle ni, ta ɗan karkatar da kai.

“Ke dai yau kin bar ni ina magana ni kaɗai. Gaskiya akwai abin da kike ɓoyewa.”

Na yi saurin girgiza kai.

“Babu komai, Kuluwa. Na dai shiga tunani ne.”

“Tunani ko Farouk?” ta faɗa tana dariya.

“Kuluwa!” na kira sunanta cikin kunya, ina kallonta.

Ta ƙara dariya, ni kuma na juya gefe ina jin kunya. Amma a zuciyata, na san tambayar da ta yi mini ita ce tambayar da nake ta yi wa kaina tun lokacin da na bar Farouk.

Na yi ƙoƙarin kawar da tunanin Farouk, amma na kasa. Muna cikin tafiya da Kuluwa har muka isa bakin kasuwa. Nan muka ajiye kayanmu a wurin da muka saba, muka fara shirya su domin masu saye su riƙa zuwa.

Ina cikin gyara kayan ne na hango Farouk yana nufo inda muke. Da na gan shi, sai gabana ya faɗi, na sunkuyar da kai ina ƙoƙarin nuna kamar ban gan shi ba.

Amma ina jin takun sawunsa yana ƙara kusantowa.

“Assalamu alaikum,” ya faɗa yana tsayawa a gabanmu.

“Wa alaikumus salam,” muka amsa ni da Kuluwa.

Ya kalli kayanmu, sannan ya ɗago ya kalle ni.

“’Yan mata, a ba ni rogo.”

Na ji kamar ƙasa ta buɗe ta haɗiye ni. Na sunkuyar da kaina, ina jin wata irin kunya da ban san ta inda take fitowa ba. Har yanzu ban saba da yadda yake sa ni jin kunya ba, musamman idan ya tsaya yana magana da ni.

Na ɗauki rogon da sauri, ina ƙoƙarin kada in kalli fuskarsa.

“Ga shi,” na faɗa a hankali, ina miƙa masa.

Ya karɓa, amma maimakon ya tafi nan take, sai ya tsaya yana kallona.

“Rammu, me ya sa kike gudun kallona ne duk lokacin da na zo magana da ke?”

Na ƙara sunkuyar da kaina, zuciyata tana bugawa da sauri.

“Ba komai,” na amsa a taƙaice.

Ya yi murmushi kaɗan.

“To, idan ba komai, me ya sa kike jin kunya haka?”

Na rasa abin cewa. Ina ma da ikon ɓacewa a wannan lokacin, da na yi hakan, domin Kuluwa tana zaune kusa da ni, kuma na san ba za ta bar wannan magana ta wuce ba tare da ta yi min tsokana ba.

Da na ɗan saci kallonta, sai na ga tana murmushi, tana kallonmu kamar wadda ta riga ta gano wani sirri.

Ni kuwa sai na ƙara sunkuyar da kaina.

Ya Allah, me ya sa wannan mutumin yake sa ni jin kunya haka? Ai rogo kawai ya zo saya. Me ya sa zuciyata take bugawa kamar na aikata wani laifi?

Farouk ya biya kuɗin rogon, sannan ya ce, “To, zan wuce. Amma zan sake zuwa.”

Ya juya ya fara tafiya, ni kuma na bi shi da idanu na ɗan lokaci kafin na dawo da hankalina kan kayanmu.

Kafin in ce uffan, sai Kuluwa ta matso kusa da ni.

“Rammu!” ta kira ni cikin sigar tsokana.

Na kalle ta. “Me kuma?”

Ta yi dariya, sannan ta ce, “Yanzu kin ga abin da nake gaya miki ko? Wannan ba rogo kawai ya zo saya ba!”

“Kuluwa, don Allah ki rabu da ni!” na faɗa cikin kunya.

Amma a zuciyata, tambaya ɗaya ce kawai nake ta yi:

Shin da gaske Farouk yana sona ne, ko kuwa ni ce kawai nake ba maganarsa wata ma’ana?

Na girgiza kaina, na mayar da hankalina kan kayan tallarmu, domin ban so tunanin wani namiji ya hana ni yin abin da ya kawo ni kasuwa.

Mun ci gaba da tallar, muna kiran masu saye. Wasu suna zuwa su saya, wasu kuma suna tambayar farashi su wuce. Kuluwa kuwa ba ta daina yi mini murmushi ba duk lokacin da ta tuna da Farouk.

“Kuluwa, wallahi idan ba ki daina wannan kallon ba, zan daina magana da ke,” na faɗa, ina ƙoƙarin nuna mata fushi.

Ta fashe da dariya.

“To, na daina mana! Amma Rammu, tambaya ɗaya kawai zan yi miki.”

Na kalle ta da shakku. “Wace tambaya kuma?”

Ta matso kusa da ni, ta rage muryarta.

“Idan da gaske Farouk ya zo ya gaya miki cewa yana sonki, me za ki ce masa?”

Na zaro ido ina kallonta.

“Kuluwa! Ke dai ba za ki bar ni in huta ba, ko? Ai bai ma ce yana sona ba, kin riga kin fara tambayata abin da zan ce masa!”

Ta yi dariya, sannan ta ce, “To, ai ina son sanin ra’ayinki ne.”

Na juya gefe ina gyara kayanmu, amma tambayar Kuluwa ta shiga raina.

Idan har Farouk ya gaya mini yana sona fa, me zan ce masa?