Chapter 21

Na ce wa Kuluwa, “Ni dai na gaji, barci zan yi.” Nan na gyara inda zan kwanta, na kwanta barci. Ban farka ba sai da gari ya waye.

Da gari ya waye, na tashi na fara ayyukana kamar yadda na saba. Na yi ta kai-komo ina ƙoƙarin kammala komai da wuri. 

Bayan na gama, sai na koma na yi ayyukan Mama su ma. Ina cikin aikin har na kammala, sannan na ɗauki bokiti na fita ɗiban ruwa.

Da na dawo, na debo ruwan wanka na yi wanka, sannan na shirya. Daga nan na je . Mama ta ba mu koko da kosai, kamar yadda ta saba.  Bayan mun gama shirya kayan tallarmu, sai muka zauna muka karya. 

Da muka fito daga gida, muka kama hanyar da muka saba bi wajen talla. Kowa yana tafiya da kayan tallarsa, ni kuma ina tafiya kusa da Kuluwa, muna ɗan hira a hankali.

Da muka isa inda muka saba fara tallar, sai muka tsaya muka gyara kayanmu, sannan muka fara kiran masu saye. Ina ƙoƙarin yin ciniki da mutane, ina fatan yau ma Allah Ya sa mu samu abin kirki.

A cikin haka ne na hango Farouk daga nesa. Yana tafe a hankali, idanunsa suna kallon inda muke. Da na gan shi, sai na ji zuciyata ta ɗan rikice. Na sunkuyar da kaina, ina ƙoƙarin mayar da hankalina kan tallar da nake yi, amma duk da haka na san cewa ya gan ni.

Kuluwa ta lura da yadda na yi shiru, sai ta matso kusa da ni ta raɗa mini:

“Rammu, me ya faru? Kin ga wani ne?”

Na girgiza kai da sauri.

“A’a, babu komai.”

Ta bi inda nake kallo da idanunta, sai ta ɗan yi murmushi.

“Hmm, Rammu. Na fara fahimtar abin da ke faruwa.”

Na juya na kalle ta, ina shirin yi mata magana, amma kafin in ce komai, sai muka ji muryar wani a gabanmu.

“Assalamu alaikum.”

Na ɗago kai a hankali, sai na ga Farouk tsaye a gabanmu. Zuciyata ta fara bugawa da sauri, ban san dalilin da ya sa na kasa kallonsa kai tsaye ba.

“Wa alaikumus salam,” muka amsa ni da Kuluwa a tare.

Ya mayar da kallonsa gare ni, sannan ya yi murmushi kaɗan.

“Rammu, ya aiki? Ya gida?”

Na ɗan gyara tsayuwata, ina ƙoƙarin ɓoye yadda na ji kaina.

“Lafiya lau, Alhamdulillah. Kai fa?”

“Ni ma lafiya. Na dai wuce ne, sai na gan ku, na ce bari in gaishe ku.”

Kuluwa ta kalle ni a gefe, sai ta sunkuyar da kai tana murmushi. Na lura da ita, amma na yi kamar ban gani ba.

Farouk ya sake kallona.

“Yau ma kun fito talla kenan?”

Na gyada kai.

“Eh, kamar yadda muka saba.”

“Allah Ya ba ku sa’a,” ya faɗa, sannan ya ɗan dakata kamar yana son ƙara wata magana, amma bai san ta inda zai fara ba.

Ni kuwa na sunkuyar da kai, ina gyara kayan tallata, domin ban san abin da zan ce masa ba. Ban taɓa ganin kaina cikin irin wannan yanayin ba, kuma ban so Kuluwa ta gane yadda zuciyata take ji.

Sai Kuluwa ta katse shirun.

“Amin. Allah Ya sa ka ma.”

Farouk ya kalle ta, ya yi murmushi.

“Amin, na gode.”

Yana kallona da wani irin kallo da ya sa na kasa samun nutsuwa. Duk lokacin da na ɗago kai, sai in tarar idanunsa suna kaina, hakan yana sa ni saurin sunkuyar da kai. Ban san abin da ke zuciyarsa ba, amma kallon nasa ya sa na shiga tunani.

Sai ya sake kallona, kamar yana son gaya mini wani abu na musamman. Amma ganin yadda nake guje wa haɗa ido da shi ya sa ya yi shiru na ɗan lokaci.

A ƙarshe, ya ce, “To, ba zan dame ku da yawa ba. Sai anjima.”

Ya juya ya tafi, kamar yadda ya saba yi. Ni kuma na ci gaba da tallata kayana, duk da cewa kallonsa da maganganunsa sun bar mini tunani a raina.

A gaskiya, tun daga lokacin da muka fara haɗuwa da Farouk a wajen talla, kusan kullum idan muka fito sai ya zo wurinmu. Wani lokaci yakan tsaya ya gaishe mu, wani lokaci kuma har kuɗi yake ba mu, yana cewa mu ɗauka a matsayin sadaka, kamar yadda ya yi mana a farkon haɗuwarmu.

Ban san dalilin yawan zuwa wurinmu ba, amma na lura cewa ya fi yawan kallona idan yana magana da mu.

Ana cikin haka ne, wata rana muna tsaye a wajen talla, muna ta kiran masu saye, sai ga Farouk ya sake zuwa wurinmu. Kamar yadda ya saba, ya gaishe mu, amma a wannan karon na lura da cewa akwai wata magana a ransa.

Bayan mun amsa gaisuwarsa, sai ya kalli Kuluwa, sannan ya mayar da kallonsa gare ni.

“Rammu, ina son in yi magana da ke,” ya faɗa cikin sanyin murya.

Na ɗago kai na kalle shi a taƙaice, sannan na sake sunkuyar da kaina.

“Magana kuma?” na tambaya a hankali.

Ya ɗan yi shiru, kamar yana neman kalmomin da suka dace. Sai ya ce, “Rammu, gaskiya akwai wani abu da nake son gaya miki tun da daɗewa, amma ban san yadda zan fara ba.”

Bayan ɗan lokaci, sai ya kalli Kuluwa ya ce, “Kuluwa, don Allah za ki ba ni dama in ɗan yi magana da Rammu?”

Kuluwa ta kalle ni, ta yi murmushi kaɗan, sannan ta ce, “To, ba komai.”

Ta tashi ta matsa kaɗan daga inda muke, ta bar mu muna zaune a gefe. Ni kuwa na ɗan gyara zamana, ina jiran jin abin da Farouk yake son faɗa.

Ya yi shiru na ɗan lokaci, sannan ya fara magana cikin sanyin murya.

“Rammu, ina fatan ba za ki ga kamar ina damunki ba saboda yawan zuwa wurin da kuke talla. A gaskiya, duk lokacin da na gan ku, ina jin daɗin tsayawa in gaishe ku.”

Na ɗago kai na kalle shi na ɗan lokaci, amma ban ce komai ba.

Ya ci gaba da cewa, “Na lura kina da nutsuwa, kuma kina ƙoƙarin yin aikinki ba tare da yawan surutu ba. Wani lokaci nakan ga yadda kike ƙoƙarin kula da tallarki, ko da kuwa kin gaji. Hakan yana sa na ƙara sha’awar sanin irin mutumin da kike.”

Na ji kunya, sai na sunkuyar da kaina ina wasa da yatsuna.

Ya ɗan yi murmushi, sannan ya tambaye ni, “Rammu, ko zan iya samun damar sanin ki sosai? Ina nufin, mu riƙa magana idan mun haɗu, domin ina jin daɗin kasancewa tare da ke.”

Na ɗan yi shiru, ban san abin da zan ce masa ba. Ban taɓa tsammanin zai buɗe irin wannan magana da ni ba, kuma ban san abin da yake nufi da gaske ba.

Na ɗago kai kaɗan, na ce, “Ai ba laifi ba ne idan gaisuwa ce da hira kawai.”

Ya gyada kai, sannan ya ce, “Na fahimta, Rammu. Amma akwai wata magana kuma da nake son ki fahimta. Ba wai don in riƙa zuwa in gaishe ku kawai nake yi ba. Ina son in ƙara sanin ki, domin tun da na fara haɗuwa da ke, na lura da wasu abubuwa a tare da ke da suka ja hankalina.”

Na ɗan ɗago kai na kalle shi, amma ban ce komai ba.

Ya ci gaba da cewa, “Na san ba mu daɗe da sanin juna ba, kuma wataƙila kina mamakin dalilin da ya sa nake yawan zuwa wurinki. Amma gaskiya, tun da na fara zuwa wurin da kuke talla, na lura kina da wasu halaye da suka burge ni. Ba wai don ina ganin kina da kyau kawai ba, a’a, yadda kike gudanar da rayuwarki da ƙoƙarin da kike yi duk da wahalhalun da kike fuskanta, duk sun ja hankalina.”

Na ji kunya, sai na ƙara sunkuyar da kaina. Ban san abin da zan ce masa ba, don haka na bar shi ya ci gaba da magana.

“Wataƙila kina ganin har yanzu ba mu san juna sosai ba, kuma kina da gaskiya. Shi ya sa nake so mu samu damar fahimtar juna a hankali. Ba na son ki ji kamar ina matsa miki ne ko kuma ina neman wani abu daga gare ki.”

Na ɗan ɗago kaina na kalle shi, sai na lura yana kallona cikin natsuwa.

“Rammu, ina son ki san cewa ba don wasa nake zuwa wurinki ba. Ina jin daɗin ganinki, kuma duk lokacin da na bar wurinki, nakan ji kamar akwai wasu abubuwa da nake son in ƙara sani game da ke.”

Na yi shiru, zuciyata cike da tunani. Ban san abin da ya kamata in ce masa ba, domin ban saba da irin wannan magana ba.

Sai na tambaye shi a hankali, “Amma Farouk, me ya sa ka zaɓe ni a cikin mutanen da ka sani?”

Ya yi murmushi kaɗan, sannan ya ce, “Wannan tambayar ba ta da amsa mai sauƙi, Rammu. Wani lokaci mutum yana ganin wani abu a tare da wani wanda ba zai iya bayyana shi da kalmomi ba. Abin da na sani kawai shi ne, ina son in ƙara sanin ki.”

Na sake sunkuyar da kaina, ina ƙoƙarin fahimtar maganganunsa. A wannan lokacin, ban san ko farin ciki nake ji ko kuma tsoron abin da ban san yadda zai kasance ba.

Farouk ya lura da yadda na yi shiru, sai ya ce, “Ba sai kin ba ni amsa yanzu ba. Ina so ki yi tunani a kan abin da na faɗa miki.”

Na gyada kai a hankali.

Bayan haka, ya tashi tsaye, ya kalli inda Kuluwa take, sannan ya ce zai tafi. Kafin ya juya, sai ya sake kallona ya yi murmushi.

Ni kuwa na zauna ina kallonsa har ya yi nisa, zuciyata cike da tambayoyin da ban san amsoshinsu ba.

Bayan Farouk ya tafi, Kuluwa ta dawo ta zauna kusa da ni. Ta kalle ni sosai, sannan ta tambaya cikin murmushi:

“Rammu, me ya faru ne? Na ga kuna magana da Farouk cikin natsuwa. Me ya gaya miki?”

Na yi saurin girgiza kai.

“Babu komai, Kuluwa.”

Ta ɗan ƙanƙance idanunta, tana kallona.

“Rammu, don Allah ki daina ɓoye mini magana. Na san akwai abin da ya gaya miki, domin tun da na dawo, na ga kin shiga tunani.”

Na yi ajiyar zuciya, sannan na juya na kalle ta.

“Kuluwa, wai Farouk ya ce yana sona.  Ya ce yana jin daɗin ganina, kuma akwai wasu halaye nawa da suka burge shi.”

Kuluwa ta buɗe baki cikin mamaki, sannan ta yi murmushi.

“Da gaske? Ashe shi ya sa yake yawan zuwa wurinmu!”

Na yi saurin kallonta.

“Kuluwa, don Allah ki rage murya. Kada wani ya ji.”

Ta sunkuyar da kanta, tana ƙoƙarin danne dariyarta.

“To, na ji. Amma Rammu, ke kuma me kika ce masa?”

Na girgiza kai.

“Ban ce masa komai ba sosai. Na dai saurare shi ne. Gaskiya ban san abin da zan ce masa ba.”

Kuluwa ta ɗan yi shiru, sannan ta ce, “Ai ba sai kin yanke shawara cikin gaggawa ba. Ki ba kanki lokaci ki fahimci abin da kike ji. Amma ni dai na lura da yadda yake kallonki tun da daɗewa.”

Na yi shiru, ina tunanin maganarta. Gaskiya ni ma na lura da yadda Farouk yake kallona, amma ban taɓa tsammanin zai fito ya gaya mini abin da ke zuciyarsa ba.

Sai na ce mata, “Abin da ya fi damuna shi ne, ban san komai game da shi sosai ba. Ban san dalilin da ya sa yake sha’awar sanina ba, kuma ban san abin da zai biyo baya ba.”

Kuluwa ta gyada kai.

“To, Rammu, lokaci ne zai nuna mana. Kada ki bari tunani ya hana ki yin aikinki. Mu dai mu kammala tallarmu tukuna.”

Na gyada kai, sannan muka koma ga kayanmu muka ci gaba da talla.

Amma duk da ƙoƙarin da nake yi na mayar da hankalina kan masu saye, maganganun Farouk sun ci gaba da dawowa cikin raina. Ban san dalilin da ya sa kalamansa suka tsaya mini a rai haka ba, alhali kuwa mun daɗe da sanin juna ba.

Na yi ƙoƙarin shawo kan kaina cewa ba komai ba ne, amma zuciyata ta ƙi barin maganar ta wuce kawai.

Ban san cewa maganganun Farouk da na ji a wannan rana za su zama farkon wani babban bakin ciki da zan fara dandana wa ba. Da ma na san abin da ke jirana a gaba, da na yi taka-tsantsan tun daga farko. Amma a lokacin, ban san cewa wannan mutumin da ya fara samun wuri a cikin tunanina zai iya zama sanadin abin da zai sauya rayuwata ba…